DIAGROLMET

Rząd wymyślił nowe obowiązki. Miliony polskich kierowców na celowniku

Ministerstwo postanowiło inaczej kontrolować miliony polskich kierowców. Zmiany w prawie dotyczą obowiązku od którego nie można wymigać się w żaden sposób. Inaczej posypią się kary.

Dostosowanie samochodu osobowego do przewozu towarów nie powoduje zmiany jego klasyfikacji taryfowej. Wyrok WSA w Krakowie z 29.6.2011 r., I SA/Kr 595/11

Same przeróbki czy przebudowa, mające na celu zakwalifikowanie pojazdu jako samochód ciężarowy, nie zmieniają jego przeznaczenia, w efekcie czego nadal mamy do czynienia z samochodem osobowym dla potrzeb podatku akcyzowego. Konsekwentnie wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu powoduje powstanie obowiązku podatkowego w akcyzie.

Komentarz Monitora Prawnego

Polskie przepisy nie definiują w sposób jednolity samochodu osobowego. Ustawa o podatku akcyzowym referuje w tym zakresie do odpowiedniej pozycji Taryfy Celnej (tj. 8703 − Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi), natomiast ustawa prawo o ruchu drogowym korzysta z własnej definicji auta osobowego. Konsekwencją dwóch różnych definicji są sytuacje, w których ten sam samochód na gruncie przepisów akcyzowych uznany zostaje za auto osobowe (zaklasyfikowane do pozycji 8703 Taryfy Celnej), natomiast w świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym jest autem ciężarowym.

Zgodnie z orzecznictwem sądowym (wyrok I SA/Gd 1300/10 z 5.4.2011 r.) dla określenia obowiązku podatkowego w akcyzie należy stosować definicję auta osobo¬wego zawartą w ustawie akcyzowej, a więc referującej do pozycji Taryfy Celnej.

Reguły klasyfikacji do odpowiednich pozycji Taryfy Celnej zawarte są w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), które zawierają szerszą definicją auta osobowego niż ustawa Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji posiadanie dokumentów pozwalających na zarejestrowanie auta w Polsce jako samochód ciężarowy nie stanowi gwarancji, iż z punktu widzenia AkcU dany pojazd zostanie również uznany za auto ciężarowe. Zaklasyfikowanie samochodu do pozycji 8703 Taryfy Celnej (auto osobowe na gruncie ustawy akcyzowej), co do zasady, spowoduje powstanie obowiązku podatkowego w akcyzie zgodnie z art. 100 ust. 1 tejże ustawy.

Co więcej, jak wynika z powołanego wyżej wyroku, uznanie auta za ciężarowe na gruncie przepisów o ruchu drogowym nie jest wiążące dla organów podatkowych, a więc nie może stanowić argumentacji w przypadku sporu z organem podatkowym.

Podsumowując, należy zauważyć, że ten sam samochód może zostać uznany za ciężarowy na gruncie przepisów Prawa o ruchu drogowym, jednocześnie pozostając autem osobowym na gruncie AkcU. Szczegóły dotyczące klasyfikacji pojazdu jako osobowego na gruncie AkcU można znaleźć w Notach Wyjaśniających (HS) do pozycji 8703 Taryfy Celnej. Dopiero samochód, który nie będzie spełniał określonych tam wymogów, nie będzie samochodem osobowym na potrzeby podatku ¬akcyzowego.

Źródło: http://www.monitorpodatkowy.pl, autor komentarza Krzysztof Ugolik, http://wartowiedziec.org

Rejestracja pojazdu w sytuacjach nietypowych – bardzo ciekawy wyrok NSA. Wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. I OSK 28/11

Rejestracja pojazdu nabytego w drodze licytacji publicznej jest sytuacją nietypową. Nabycie pojazdu w toku postępowania egzekucyjnego co prawda nie zwalnia z ogólnie ustanowionych rygorów, w tym dotyczących dokumentów wymaganych dla rejestracji, to jednak charakter tej czynności wymusza korekcję generalnego podejścia do owych restrykcyjnych regulacji.

Jak głosi art. 879 kodeksu postępowania cywilnego nabywca rzeczy w drodze licytacji z ruchomości staje się jej właścicielem bez żadnych obciążeń; nie przysługują mu jednak roszczenia z tytułu rękojmii za wady rzeczy, nadto nie można podnieść przeciwko nabywcy zarzutów co do ważności nabycia. Upraszczając zagadnienie można stwierdzić, że podmiot nabywający prawo własności w drodze licytacji w oparciu o przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące egzekucji z ruchomości nabywa je w sposób pierwotny, a więc przede wszystkim niezależnie od istnienia i treści tego prawa poprzednika. Oznacza to m.in. oderwanie od faktu czy prawo własności poprzednikowi rzeczywiście służyło.

Kwestia ta ma duże znaczenie w sprawie o rejestrację pojazdu, mimo tego, że przepisy obowiązujące w tej materii rozróżniają zagadnienie własności pojazdu od dalszych okoliczności podlegających wykazaniu innymi wymaganymi dokumentami. Zatem dowód rejestracyjny nie dowodzi własności pojazdu, a więc wykazanie tego prawa nie ma związku z przesłanką dołączenia do wniosku o rejestrację dowodu rejestracyjnego. Wszak sposobu nabycia własności pojazdu nie sposób nie dostrzegać przy ocenie wyczerpania omawianego wymogu. Analizując sporny w sprawie obowiązek w kontekście celów, jakie miał prawodawca wprowadzając go, oraz w aspekcie trybu (w tym skutków licytacji) nabycia pojazdu, niepodobna pominąć powyższych wywodów. A prowadzą one do konkluzji, że w sytuacji, w której komornik dokonujący sprzedaży licytacyjnej nie przekazał nabywcy pojazdu dowodu rejestracyjnego sprzedanego pojazdu (bo nim nie dysponował, gdyż ten nie został mu przedstawiony przez dłużnika, który nabył samochód za granicą i nie zarejestrował go w Polsce), szczególnie w sytuacji, w której organ rejestracyjny nie ustalił faktu rejestracji pojazdu za granicą (w tym zwłaszcza w strefie Schengen), brak tego tylko dokumentu nie sprzeciwiał się rejestracji pojazdu. I nie ma dla tej konkluzji znaczenia później ujawniony fakt rejestracji samochodu za granicą i przedłożenia go organowi, choć okoliczność ta jakby podważa argumentację skarżącej, bo chodzi o przesądzenie zasady.

Oczywiście wydaje się, że rzeczą komornika sądowego było pozyskanie dowodu rejestracyjnego pojazdu, chociaż nie jest to warunek przeprowadzenia licytacji. Jednakowoż po pierwsze bezspornie pojazd nie był zarejestrowany w Polsce i nie była znana przyczyna braku dowodu zagranicznego. Po wtóre nie należy do obowiązków organów rejestracyjnych i sądów administracyjnych ocena poprawności działań podejmowanych w postępowaniu cywilnym. Wreszcie skoro doszło do skutecznej sprzedaży i pojazd przeszedł na własność nabywcy, który nie powinien ponosić negatywnych skutków ewentualnych zaniedbań podczas licytacji, zaszłości te pozbawione są oddziaływania na wynik niniejszej sprawy. Przeto przy spełnieniu pozostałych przesłanek rejestracji, należało odstąpić od wymogu zawartego w art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wywód zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 977/09 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawnionym jest więc pogląd, że orzekając odmiennie Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosował przywołany wyżej przepis. W tym też aspekcie naruszył również art. 897 k.p.c.

Stan faktyczny:

J. P. składając wniosek o zarejestrowanie samochodu ciężarowego marki [...] nr [...], załączyła doń zaświadczenie wystawione przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. sygn. [...] o nabyciu przedmiotowego samochodu w drodze licytacji w dniu [...] września 2009 r. oraz zaświadczenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z dokumentem identyfikującym, wystawionym przez [...] Sp. z o.o. Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w B. Wobec braku dokumentów niezbędnych do zarejestrowania pojazdu organ administracji wystąpił w dniu [...] października 2009 r. do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z pytaniem, czy przedmiotowy pojazd był zarejestrowany na terenie kraju, a jeżeli tak, to w jakim organie nastąpiła pierwsza rejestracja, czy posiada dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne. W przypadku sprowadzenia samochodu z zagranicy i nie zarejestrowania go na terenie kraju należało udzielić informacji o kraju pochodzenia pojazdu oraz o losie zagranicznego dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotowy pojazd stanowił przedmiot przepadku na rzecz Skarbu Państwa przesłać kserokopię postanowienia sądu o przepadku. Odpowiadając na powyższe pismo Komornik Sądowy wyjaśnił, iż dłużnik u którego zajęto pojazd oświadczył, że nie posiada dokumentów tego pojazdu ani tablic rejestracyjnych. Oświadczył nadto, że pojazd nie był zarejestrowany na terenie kraju. Z uwagi na brak powyższych dokumentów przedmiotowy pojazd został zajęty na podstawie nr identyfikacyjnego VIN. Komornik Sądowy podniósł ponadto, iż wnioskodawczyni nabyła pojazd w drodze licytacji, co zostało potwierdzone zaświadczeniem o nabyciu pojazdu z dnia [...] września 2009 r. Zaświadczenie to stanowi dowód własności pojazdu i jest podstawą do jego zarejestrowania.

Organ pierwszej instancji wezwał jednak J. P. do uzupełnienia wniosku z dnia [...] października 2009 r. poprzez dołączenie pozostałych dokumentów przewidzianych w art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wystąpił do Centralnej Ewidencji Pojazdów MSWiA CEPiK w Warszawie z wnioskiem o udzielenie informacji, czy przedmiotowy pojazd był rejestrowany na terenie kraju. Pismem z dnia [...] października 2009 r. pełnomocnik wnioskodawczyni przesłał prawidłowe zaświadczenie z badania technicznego przedmiotowego pojazdu i wezwał organ do dokonania jego rejestracji. Strona nie przedstawiła żądanych dokumentów dotyczących poprzedniej rejestracji. Centralna Ewidencji Pojazdów MSWiA udzieliła natomiast informacji, iż wspomniany pojazd nigdy nie był zarejestrowany w kraju. W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na nieprzedstawienie dokumentów koniecznych do rejestracji pojazdu. W jego przekonaniu niewystarczającym dla uwzględnienia wniosku jest dowód własności pojazdu, którego zresztą nie kwestionował.

Źródło: Orzecznictwo NSA , http://wartowiedziec.org

Sankcje wobec diagnostów nie tylko po kontroli - przełomowa uchwała NSA

Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie – tak rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 marca 2012, sygn. II GPS 2/11 problem częsty w praktyce nadzoru nad prawidłowością przeprowadzania badań technicznych pojazdów.

Uchwała została podjęta w odpowiedzi na pytanie prawne Prokuratora Generalnego: „Czy niezbędnym warunkiem wydania przez starostę na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w punkcie 1 lub 2 powołanego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83c wskazanej ustawy, czy też sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę określonego naruszenia nie ma podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 p.r.d.?”

Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż określenie „w toku przeprowadzonej kontroli” odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji.

Zdaniem Sądu nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co do zasady bowiem wszczęcie postępowania z urzędu następuje również wówczas, gdy z żądaniem wystąpi podmiot na prawach strony (182 k.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałby, iż przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadzi do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji.

Nie można także nie zauważyć, że w świetle doświadczenia życiowego, wysoce nieprawdopodobna jest sytuacja, w której w toku zapowiedzianej u przedsiębiorcy prowadzącego stację pojazdów kontroli, zatrudniony w tej stacji diagnosta w obecności kontrolera dopuszcza się fałszu intelektualnego. Pomijając irracjonalność takiego zdarzenia wskazać należy, że gdyby nawet zaistniała taka sytuacja, obowiązkiem organu nadzoru byłoby, zgodnie z art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, niezwłoczne zawiadomienie o tym prokuratora lub Policji.

W konsekwencji sąd stwierdził, iż zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli" wobec diagnosty można stosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną.

Źródło: http://wartowiedziec.org